สวัสดีค่ะพ่อเเม่พี่น้องทั้งหลาย...
ในที่สุดก็ได้เเต่งลงบล๊อคทั้งทีT-T
เนื่องจากอยู่ในกลุ่มผู้ก่อตั้งUS(มั่ง)
เลยลองเเต่ฟิกดูเเล้วให้เจ๊วูฟฟี่อ่านดู
เจ๊เเกบอกผ่าน ดีใจโว้ยยย>.<
พอเอาไปให้เจ๊ซากูระอ่านเจ๊บอกว่า...
ปัญญาอ่อน T-T
ทำร้ายจิดใจกันไปแล้วTT^TT
เลยอยากให้คนที่สนใจเรื่อง US มาดูว่าผ่านมั้ย?
มาดูกันเลยๆ
................................................................................................
US –TG,BE : นอกใจ!?
“นี้ๆโทยะ เดี๋ยวฉันไปเอาการ์ตูนของจิฮารุที่อากาโอะเอาไปก่อนนะ”
...ตลอดเวลาที่ผมอยู่กับมันผมนึกว่าผมเชื่อถือมันได้...
...ไม่หักหลังผม...
...แต่มันก็ทำให้ผมผิดหวัง...
“เอย์สึเกะๆ ช่วยไปบอกจิฮารุทีนะว่าการ์ตูนทีจิฮารุให้โกคุอิมันยืมอ่ะ อยู่ที่เรา ยืมอ่านต่อแป๊บ”
คำพูด...ของคนที่ไว้ใจที่สุด....
คำพูด...ของคนที่ผมรักมากที่สุด...
คำพูด...ของคนที่ว่าชาตินี้จะอยู่ด้วยกันตลอดไป...
บัดนี้...
ไม่มีอีกแล้ว...
50นาทีก่อนหน้านี้...
“หนุ่มๆจ๊ะ ทำอะไรกันอยู่เอ่ย!!!”เสียงจิฮารุดังมาแต่ไกล
“แล้วเจ๊ล่ะ มาทำอะไร?”อากาโกะสวนตอบ
“นี่! ฉันอ่อนกว่าแกนะยะ มาเรียกเจ๊ เสียหมด”จิฮารุเอ็ด
“ยังไงซะ เจ๊ก็เกิดก่อนพวกเรา 4 – 5 วันนะ”เพนชิเอ่ย
“ชิ! แล้วตกลงฉันจะได้คำตอบที่ฉันถามมั้ย? แต่อากาโอะไม่ต้องตอบ ให้แฟนมันตอบ”จิฮารุพูดแล้วชี้ไปทางเอย์สึเกะ
“ไม่ใช่แฟน!”ไม่ใช่เสียงของอากาโอะหรือของเอย์สึเกะ แต่เป็นเสียงของ มาโมริ
“ไม่ใช่แฟน แต่เป็นเมีย จิฮารุมาแท็กหน่อย” แล้วเพนชิกับคุโรรินก็เริ่มไม่แน่ใจว่าจะมีเพื่อนเป็นกับไอ้สองตัวนี้ต่อไปดีไม
เอย์สึเกะกับอากาโอะทำท่าจะเดินหนี มาโมริกับจิฮารุจึงรีบดึงไว้
“เฮ้ย! อย่าเพิ่งไป แค่ล้อเล่นเอง คุโรริน เพนชิ มาช่วยดึงไว้หน่อย!” ทั้งสองคนไม่มาช่วยแล้วคิดในใจว่า
...เป็นตรู ตรูก็หนี...
แต่ในที่สุดแรงความพยายามของทั้งสองคนก็ไม่อาจฉุดเอย์สึเกะกับอากาโอะได้
“อ่ะ! หวัดดี จิฮารุ มาโมริ เพนชิ แล้วก็คุโรริน อ่ะนี่ หนังสือที่ฝากซื้อนะจิฮารุ”คามินะ เทชิ โผล่มาจากไหนไม่รู้
“เอ้า มาทำไมให้อายบ้านนาเล่านวลน้อง ไม่ต้องกลับคืนมา วันจะไปไม่ลา หนีหน้าไปกับหนุ่มเมืองหลวง”จิฮารุร้องขึ้น
“เพลงอะไรนะจิฮารุ?”คุโรรินถาม
“ไม่รู้เหมือนกันนะ แต่พอเวลาเรามาหาจิโนสึเกะทีไร มันก็ร้องขึ้นแบบนี้”จิฮารุตอบ
“ว่าแต่ของที่ฝากซื้อนี่มันอะไรอ่ะ?”เพนชิถาม
“มันก็คือ...ครูสอนพิเศษจอมป่วน รีบอร์น เล่มที่ 18 มีท่านฮิขึ้นปกเด่นหรา เสียดายที่ไม่มีท่านโน่”จิฮารุโฆษณาเสร็จสรรพ ก็....
“ยืมอ่านหน่อยนะจิฮารุ”โกคุอิมาจากไหนก็ไม่รู้อีกแล้วครับท่าน ถามขึ้น
“นี่...เจ้าของยังไม่ได้อ่านเลย ริอาจมาอ่านก่อนเหรอ”นี้ไม่ใช่เสียงของจิฮารุ แต่เป็นของมาโมริ
“ไม่ต้องทำเป็นพูดเลยมาโมริ ฉันรู้ที่แกพูดอย่างนี้อ่ะ จะของส่วนบุญอ่านด้วยใช่ไม?”จิฮารุพูดอย่างรู้ทัน
“แหม จิฮารุก็พูดยังกะว่าเราเป็นคนอื่นคนไกลกัน ฉันกะแค่อยากอ่านด้วยเท่านั้นเอง...”มาโมรุอธิบาย
“ชิ! โกคุอิ ฉันให้ยืม พรุ่งนี้เอามาคืนด้วยล่ะ เทชิส่งให้ไปเลย”ว่าแล้วเทชิก็ส่งหนังสือการ์ตูนไปให้โกคุอิ“ขอบใจจิฮารุ เดี๋ยวเอามาคืนนะ”แล้วโกคุอิก็วิ่งหายไปกับสายลม...
ลานอาซางาโฮะ(ดอกคิเคียว)ที่จริงมันก็เป็นสวนธรรมดา แต่มีดอกคิเคียวปลูกไว้เยอะมาก ทุกๆคนจึงเรียกที่นี้ว่า ลานอาซางาโฮะ หรือ ลานคิเคียว
มุมหนึ่งในลากดอกคิเคียว คาวาสึเอะ โกคุอิ กำลังนั่งอ่านการ์ตูนที่จิฮารุให้ยืม แต่จู่ๆก็ถูกใครบางคนดึงออกไป
“เฮ้ย! ใครดึงวะ!”
“อ่านแป๊บ”อากาโอะพูด
“อากาโอะ ฉันยังอ่านไม่จบเลย เอามาก่อน เดี๋ยวฉันอ่านจบแล้วให้แกอ่าน เพราะยังไงก็ไม่ใช่ของฉัน เป็นของจิฮารุ”โกคุอิร้อง
“...”อากาโอะไม่ตอบ มัวแต่อ่าน
“อากาโอะ ฟังที่ฉันพูดมั้ยเนี่ย นี่!! อากาโอะ!”
“...”ยังเงียบโกคุอิเห็นเงียบ จึงหยิบแว่นออกจากหน้าของอากาโอะ ตั้งใจว่าถ้าไม่มีแว่นแล้วจะอ่านไม่ออกเหมือนโทยะ แต่ผิดคาด เนื่องจากอากาโอะสายตาสั้นนิดเดียว ในเวลานั้นเองโทยะก็ออกมา
“นี้ พวกนายทำอะไรอยู่?”โทยะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“โทยะ!! ไอ้เจ้าอากาโอะมันแย่งการ์ตูนฉันไปอ่ะ เอาคืนมาให้หน่อย”โกคุอิพูด แต่ช้าไปเสียแล้ว อากาโอะมันวิ่งไปตั้งแต่โทยะพูดคำแรกแล้ว
“เฮ้ย ไปแล้วหรอ โว้ยยยยย”แล้วโกคุอิก็สบถออกมา
“ใจเย็นน่า ปะ ไปโรงอาหารกัน เดี๋ยวฉันเลี้ยงไอติม”
“เลี้ยงจริงนะอย่าลืมที่บอกไว้ล่ะ งั้น..ไปเลยยยย”โกคุอิอารมณ์ดีขึ้นมาอีกรอบ
30 นาทีผ่านไป
หลังจากที่โกคุอิกับโทยะกินไอติมเสร็จทั้งสองก็ไปเดินเล่นที่ลานดอกคิเคียวอีกรอบ จนกระทั่งได้เวลาที่อากาโอะควรจะอ่านการ์ตูนจบจึงพูดกับโทยะว่า...
“นี้ๆโทยะ เดี๋ยวฉันไปเอาการ์ตูนของจิฮารุที่อากาโอะเอาไปก่อนนะ”
“...”โทยะไม่พูด ได้แต่จับมือโกคุอิแน่นขึ้นเหมือนไม่อยากให้ไป
“แป๊ปเดียวน่าโทยะ เดี๋ยวฉันมา”แล้วโกคุอิก็แกะมือออก แล้ววิ่งไป
ทางด้านอากาโอะ
หลังจากที่อากาโอะแย่งหนังสือจากโกคุอิได้ก็รีบวิ่งมาที่ห้อง เอย์สึเกะที่อยู่ในห้องเลยสงสัยว่าทำไมถึงวิ่งมา
“อ๋อ พอดีแย่งการ์ตูนจากโกคุอิมา แต่โทยะดันมาอ่ะดิ เกือบเอาตัวไม่รอด แล้วนั้นกล่องอะไรนะ?”อากาโอะถาม
“กล่อง...ระเบิด...”เอย์สึเกะตอบหน้าตาเฉย
“เฮ้ย!! จริงง่ะ แล้วใครส่งมา?”อากาโอะถามอีกรอบ
“...”เอย์สึเกะไม่ตอบ แต่เปิดกล่องหน้าตาเฉย
อากาโอะจึงรู้ว่ามันหลอกเขาแน่ๆ จึงไปเบิร์ดกะโหลกทีหนึ่ง
“โอ๊ย!”เอย์สึเกะร้อง
“ไม่ต้องมา”โอ๊ย”เลย กวนดีนัก สมควรแล้วล่ะ กล้องวิดีโอใหม่เหรอ ได้จากใครละ?”
“ญาติส่งมาให้นะ...กำลังอยากได้พอดี...”เอย์สึเกะพูด
“งั้นก็ศึกษาต่อไปนะอเล็กซ์ ฉันอ่านการ์ตูนต่อ”แล้วอากาโอะก็กระโดดขึ้นไปอ่านบนเตียง
หลังจากนั้นประมาณ 30 นาที
เอย์สึเกะศึกษาแล้วก็ตั้งกล้องวิดีโอทดลองถ่ายโดยหันไปทางเตียงที่อากาโอะนอนอ่านอยู่ อากาโอะเห็นว่าเสร็จแล้วเลยพูดว่า
“เอย์สึเกะๆ ช่วยไปบอกจิฮารุทีนะว่าการ์ตูนทีจิฮารุให้โกคุอิมันยืมอ่ะ อยู่ที่เรา ยืมอ่านต่อแป๊บ”
เอย์สึเกะไม่พูดอะไร เพราะทำในสิ่งที่ต้องการเสร็จแล้ว จึงออกไปตามคำสั่งไม่นานนักโกคุอิก็ขึ้นมาถึงบนห้องของอากาโอะแล้ว
“อากาโอะ เร็ว เอาการ์ตูนมา เดี๋ยวจิฮารุจะว่าเราอ่านนาน”
“แป๊บเดียวสิ ฉันยังอ่านไม่จบเลย แล้วฉันก็บอกให้เอย์สึเกะไปบอกแล้วด้วย ว่าการ์ตูนอยู่ที่ฉัน เจ๊แกต้องให้นายอ่านต่ออยู่แล้ว”อากาโอะพูด
“แต่ฉันอยากอ่านตอนนี้นี่นา เอามาๆๆๆ”โกคุอิพูดพร้อมเขย่าหัวอากาโอะ น่าอัศจรรย์ที่อากาโอะอ่านต่อไปได้โกคุอิเริ่มหมดความอดทน จึงกระโจนขึ้นไปบนหลังอากาโอะแล้วเอามือขวากดหัวอากาโอะที่เตียง มือซ้ายพยายามแย่งหนังสือการ์ตูน
“โกคุอิฉันเห็นนายมาตั้ง....”โทยะที่ตามโกคุอิมาเพราะเป็นห่วง ได้เห็นภาพที่ว่า ก็นิ่งไป...
“เอ่อ...อากาโอะ ฉัน.............”เอย์สึเกะที่ขึ้นมาพร้อมกับโทยะก็ตกใจไม่แพ้กัน สมองกำลังประมวลภาพที่เห็นว่า อากาโอะกับโกคุอิ ทำอะไรอยู่ เมื่อประมวลเสร็จเอย์สึเกะก็วิ่งออไปโดยไม่พูดไม่จา
“เดี๋ยวอเล็กซ์ รอฉันก่อน อเล็กซ์!!!!!!!”อากาโอะก็พลักโกคุอิออก แล้ววิ่งตามเอย์สึเกะไป
“โทยะ มันไม่ใช่อย่างที่นายเห็นนะ”โกคุอิพูด แล้วจับไหล่โทยะ
“ไม่ต้องมาแก้ตัว ฉันนึกว่าแกจะเป็นคนที่ฉันเชื่อถือได้มากที่สุด แกจะไม่หักหลังฉัน แกจะไม่ทิ้งฉัน!!! ฉันไม่น่ามานั่งฝันอะไรแบบนี้กับนายเลย เพราะฉะนั้น...พอกันที”โทยะแกะมือโกคุอิแล้วเดินจากไป หมายจะกลับห้อง
“เดี๋ยว! โทยะ นายมาฟังฉันอธิบายเดี๋ยวนี้เลย ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่ ฉันพยายามที่จะแย่งหนังสือ ฟังฉันไม่เนี่ย โทยะ โทยะ!!”โกคุอิพยายามอธิบาย แต่โทยะไม่ฟัง โกอุอิจึงวิ่งมาดักหน้า
“โทยะ นายเชื่อใจฉันนะ ฉันไม่ทำอะไรอย่างภาพที่นายเห็นกับอากาโอะหรอกนะ ฉันแค่เอาหนังสือการ์ตูน มันก็เท่านั้นเอง ภาพที่นายเห็นมันเป็นแค่ฉากแย่งหนังสือการ์ตูน ไม่ใช่ฉากพลอดรักกันนะ”แต่โทยะไม่สนใจ ผลักโกคุอิไปอย่างไม่ใยดี
“นายไม่เชื่อใจฉันเหรอ?”โกคุอิถามอีกรอบโทยะหยุดเดิน เพราะมันเป็นคำพูดเดียวกับที่โกคุอิเคยพูให้กับโทยะ ตอนที่เขาบอกรักโกคุอิ
“นายไม่เชื่อฉันสินะ...”
“นายจะหลอกฉันอีกเหรอ วันแรกที่ฉันบอกรักนาย นายก็พูดแบบนี้ คิดจะให้ฉันทรมานมากกว่านี้อีกเหรอ ฉันเองก็เป็นคนนะมีหัวใจ เจ็บเป็น...ฉันจะไม่ให้นายหลอกฉันอีกต่อไปแล้ว”โทยะพูดจบก็รีบเดินกลับห้องที่อยู่ถัดไปอีกสองประตู หรือห้องของเซจิโร่ กับ ชิน
“อ้าว โทยะเป็นไง เฮ้ย! เป็นอะไรว่ะ ทำไมดูซึมๆ?”ชินถามอย่างสงสัยเมื่อเพื่อนร่วมห้องของเขาร้องไห้อย่างไม่มีสาเหตุ
“เป็นไปวะ เจออะไรก็ต้องเข้มแข็งเอาไว้! ลูกผู้ชายน่ะ”เซจิโร่พูด
“...แต่ฉันว่าเป็นนาย...นายก็ต้องเป็นแบบฉัน...”โทยะพูดแล้วก็เงียบไป
ทางด้านอากาโอะอากาโอะพยายามรั้งตัวเอย์สึเกะมาอธิบาย แต่เอย์สึเกะพยายามหนี ก็หนีไม่พ้นเพราะ คนตัวใหญ่จับเขากดไปกับกำแพง
“ปล่อยฉัน....”เอย์สึเกะพูด
“ไม่! จนกว่านายจะฟังแล้วเข้าใจในสิ่งที่ฉันอธิบายไป”
“ฟังนะได้ แต่ให้เข้าใจ...คงยาก....”เอย์สึเกะพูด
อากาโอะทนไม่ไหว ประกบริมฝีปากบนร่างบาง ร่างบางกำลังดิ้น แต่ก็ต้อยยอมแพ้แต่โดยดี เมื่ออากาโอะเห็นว่าเอย์สึเกะหยุดดิ้นแล้วจึงถอนริมฝีปากอย่างเบาบาง
“นายเชื่อฉันแล้วใช้มั้ย”อากาโอะถามให้แน่ใจ
“ไม่...จนกว่าจะได้หลักฐาน....”เอย์สึเกะตอบ
“นี้อเล็กซ์ นั้นมันในห้องนะ กล้องเกลิ้งอะไรก็ไม่มี แล้วจะ... เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน อเล็กซ์ นายตั้งกล่องไว้ในห้องใช่มั้ย?”อากาโอะไม่รอฟังคำตอบ รีบวิ่งเข้าไปเอากล่องในห้องแล้วมาเปิดดู
“เอย์สึเกะๆ ช่วยไปบอกจิฮารุทีนะว่าการ์ตูนที่จิฮารุให้โกคุอิมันยืมอ่ะ อยู่ที่เรา ยืมอ่านต่อแป๊บ”
“อากาโอะ เร็ว เอาการ์ตูนมา เดี๋ยวจิฮารุจะว่าเราอ่านนาน”
“แป๊บเดียวสิ ฉันยังอ่านไม่จบเลย แล้วฉันก็บอกให้เอย์สึเกะไปบอกแล้วด้วย ว่าการ์ตูนอยู่ที่ฉัน เจ๊แกต้องให้นายอ่านต่ออยู่แล้ว”
“แต่ฉันอยากอ่านตอนนี้นี่นา เอามาๆๆๆ”
เอย์สึเกะตะลึงกับภาพที่เห็นในกล้องวีดิโอ“เอ่อ....ฉันขอโทษนะที่ไม่เชื่อ...เอ่อ....”เอย์สึเกะพูด
“ทีนี้ก็เชื่อใจฉันได้แล้วล่ะ เพราะว่าในชีวิตของฉันจะมีแต่อเล็กซ์ อเล็กซ์ แล้วก็อเล็กซ์ เท่านั้นคราวนี้ก็ไปบอกโทยะ จะได้เลิกเข้าใจผิดกับโกคุอิสักที”อากาโอะตามหาทั่วโรงเรียนแต่ก็ไม่พบ เลยถาม ชิน
“นี่ๆชิน เห็นโทยะไม?”
ผลั่ก!
แทนที่จะได้คำตอบแต่กลับเป็นหมัดงามๆจากคนที่ถาม
“ไอ้เลว! แกบังอาจแย่งแฟนเพื่อนเลยเหรอวะ เป็นลูกผู้ชายมั้ย?”ชินต่อว่าหลังจะชกหน้าอากาโอะ
“โอ๊ย! ไม่ใช่นะเฟร้ย! ไอ้โกคุอิมันมาเอาหนังสือ ไม่ใช่ก็ดูวิดีโอดิ”
“เฮ้ย! พวกแกถ่ายคลิปกันเลยเหรอวะ”ชินอุทาน
“ไม่ใช่โว้ยยย แหกตาดูก่อน ว่ามันเป็นคลิปอะไร”ว่าแล้วอากาโอะก็เอาวีดิโอให้ดู
“เฮ้ย! แสดงว่าไอ้โทยะมันก็เข้าใจผิดสิ”
“ก็ใช่นะสิ แล้วรู้มั้ยเนี่ยว่าไอ้โทยะมันอยู่ที่แห่งหนใด”
“อยู่ในโรงเรียน อ๊ะ!! อย่าซีเรียสเพื่อน มันอยู่ที่ห้องฉันเอง อยู่กับเซจิโร่นะ”
ห้อง ชิน กับ เซจิโร่
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงเคาะประตูของโกคุอิทำให้เซจิโร่เริ่มรำคาญ“เฮ้ย ฉันว่าเปิดให้มันเข้ามาดีกว่าว่ะ ฉันชักจะรำคาญแล้ว”
“....”โทยะให้ความเงียบเป็นคำตอบไม่นานนักเสียงทุบประตูก็เงียบหายไป
เซจิโร่และโทยะคิดว่า โกคุอิคงเหนื่อย แต่ไม่ใช่ชินมันสั่งให้หยุดเพื่อที่ตัวเองจะได้เข้ามา
“ไอ้เซ มาดูคลิปกันมั้ย เพิ่งได้สดๆร้อนๆเลย มาโทยะมาดูกัน”ชินชวน
“ไม่วะชิน ฉันไม่มีอารมณ์...”โทยะตอบ
“งั้นแกก็ออกไปจากห้องฉันถ้าแกไม่อยากดู”ชินพูดโทยะไม่รู้จะตัดสินใจยังไง ไม่อยากไปพบหน้าโกคุอิ แล้วก็ยังไม่อยากดูคลิป ในที่สุดโทยะก็เลือกดูคลิป
“แล้วมันเป็นคลิปอะไร?”เซจิโร่ถาม
“หึ หึ หึ คลิป ฟรองซองกอลมองดูวัว”
“คลิปอะไรของแกว่ะ ฟลองซองกอลมองดูวัว เอ๋!?...ฝรั่งส่องกล่องมองดูวัว ไอ้เวรนี่เลิกกวนได้ยัง?”เซจิโร่ถามอีกรอบ
“ฮ่าๆๆ เอ่อๆเดี๋ยวก็รู้เอง ดูๆไปเถอะ”ว่าแล้วชินก็เปิด
“เอย์สึเกะๆ ช่วยไปบอกจิฮารุทีนะว่าการ์ตูนที่จิฮารุให้โกคุอิมันยืมอ่ะ อยู่ที่เรา ยืมอ่านต่อแป๊บ”
โทยะเริ่มหันมาดูคลิปเมื่อเสียงของอากาโอะพูด
“อากาโอะ เร็ว เอาการ์ตูนมา เดี๋ยวจิฮารุจะว่าเราอ่านนาน”
“แป๊บเดียวสิ ฉันยังอ่านไม่จบเลย แล้วฉันก็บอกให้เอย์สึเกะไปบอกแล้วด้วย ว่าการ์ตูนอยู่ที่ฉัน เจ๊แกต้องให้นายอ่านต่ออยู่แล้ว”
“แต่ฉันอยากอ่านตอนนี้นี่นา เอามาๆๆๆ”
โทยะตะลึงกับภาพที่เห็น ในหัวคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือแค่โกหก เพิ่งสร้างหลักฐาน หรือมีหลักฐาน
“ไม่ได้สร้างหลักฐานหรอก ดูเวลาที่ถ่ายสิ นั้นแหละหลักฐาน”ชินเป็นคนตอบคำถามที่คาอยู่ในใจ
“แล้วโกคุอิมันรู้ยัง?”
“ยังหรอก ไปบอกมันดิว่าเชื่อแล้ว”ชินพูด
ห้องโกคุอิ และ โทยะ
“โทยะ นายเชื่อเรื่องที่ฉันพูดแล้วใช่มั้ย? ถึงยอมกลับมา”โกคุอิพูดด้วยน้ำเสียงดีใจเหมือนหมาเจอกระดูก
“ไม่! ที่ฉันมาเนี่ย เพราะฉันอยากจะพิสูจน์ความจริงใจระหว่างฉันกับนาย”
“แล้วจะให้ฉันพิสูจน์ยังไง?”
“จูบฉันสิ...”คำพูดเรียบๆของโทยะเล่นทำให้โกคุอิหน้าแดง เพราะมันไม่เคยเป็นคนเริ่มต้นไปจูบก่อนเลยนอกจากที่โทยะมันบอกรัก
“จะบ้าเหรอ ฉันก็อายเป็นนะ”โกคุอิพูด
“แสดงว่า แกกับอากาโอะเป็นชู้กันสินะ งั้นฉันคงต้องหลีกทางให้แกกะอากาโอะ เดี๋ยวฉันไปขอร้องครูใหญ่ให้ย้ายห้องเอง”
“โอเคๆ จูบก็จูบ แต่ว่า ช่วยหลับตาหน่อยได้มั้ย...”โกคุอิพูด
“ไม่อ่ะ ยังไม่ง่วงก็ไม่หลับตา”โทยะพูด
...โว้ยยยย ไอ้นี่เนี่ย จับกรอกยานอนหลับเลยดีไมว่ะ!!!!....
“เอาน่า หลับตาหน่อย ฉันอาย”โกคุอิขอร้องอีกรอบ
“โอเคๆ”
แล้วโทยะก็กลับตาไม่กี่วินาที ริมฝีปากของทั้งสองก็ประกบกัน โทยะลืมตามองดูร่างบางที่มาสัมผัสริมฝีปากของเขาอย่างเอ็นดู ร่างบางลืมตาขึ้นเพื่อมองดูร่างใหญ่ว่าหลับตาอยู่หรือไม่ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้หลับตาก็พยายามดิ้นใหญ่เมื่อโทยะรู้ว่าร่างเล็กพยายามดิ้น เลยใช่เมื่อจับหัวเอาไว้เพื่อไม่ให้ดิ้นหนี ไม่นานนักโทยะก็ยอมถอนริมฝีปาก
“เฮ้อ...เชื่อใจฉันหรือยังล่ะ?”
“อืม เอ่อ..โกคุอิ ฉันมีอะไรจะบอก”โทยะพูด
“ว่ามาสิ”
“ไม่โกรธกันนะ”
“อืม”
“คือว่า...ฉันเชื่อตั้งนานแล้วล่ะว่าแกกับอากาโอะไม่มีอะไรกัน ฉันแค่อยากจูบนาย เลยแกล้งทำเป็นไม่เชื่อ อ๊ะ! อย่าโกรธนะสัญญาแล้ว”
“ตายซะเถอะ ไอ้บ้าโทยะ!!!!!!!”
.................................................................................................
เป็นไงบ้างอ่ะคะ?
สนุกไมเอ่ย?
ที่เลยให้ TG กับ BE ดูเหมือนนอกใจกันนั้น
อันดับเเรกคือ...BEไม่มีบทเท่าไร(ที่เจ๊วูฟฟี่เเต่ง)
อันดับที่สอง...เนื่องจากBEเป็นเพื่อนชายที่สนิดที่สุดในตอนนี้เลยเขียนมันส์
อันดับที่สาม...เนื่องจากช่วงนี้ในร.ร.มันชักไปไหนมาไหนด้วยกัน
และอันดับที่สี่....เพราะบังเอิญเห็นฉากที่Gขึ้นไปเเย่งการ์ตูนบนหลังBเลย
เเละนี้ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้จีเเต่งเรื่องนี้
สุดท้ายนี้..ขอขอบคุณเจ๊วูฟที่ช่วยตรวจคำผิดให้
เเละขอขอบคุณโรงเรียนที่ทำให้พวกเรามีความสุขเล็กๆน้อยๆในชีวิตวัยมัธยม
บะบายค่ะ^^
ปล.อย่าลืมเม้มด้วยน๊าาาาาT-T
edit @ 23 Feb 2009 04:28:57 by +[นู๋G]+
edit @ 4 Jul 2009 18:58:25 by +[นู๋G]+
